Keramiek

“Beauty lies in the basics”

Françoise Jeffrey, Amsterdam

keramiek Modder Nature by Françoise Jeffrey

Vaas ‘Modder Nature’

keramiek by Françoise Jeffrey vaas Modder Earth

Vaas ‘Modder Earth’

Met de hand ‘to handle with care’

Rust in huis

Elke vaas maak ik met de hand en bouw ik op uit rolletjes klei. Een arbeidsintensief en voor mij heerlijk langzaam proces waarmee ik geluksmomenten voor in huis maak. Of liever gezegd, rustmomenten. In de eerste instantie puur voor mezelf. Maar nu ook heel graag voor jou, omdat ik merk dat meer mensen mijn werk mooi vinden. Een hele eer vind ik het. Het enige is dat een waarschuwing wel op z’n plaats is.

Want mijn vazen zijn niet gemaakt om ‘te gebruiken’. Ze zijn gemaakt om naar te kijken. Om van te genieten. Net als rustmomenten zoals ik al schreef. Steeds als ik naar ze kijk, geven ze mij een gestolen moment van verstilling. Momenten die ik steeds vaker, steeds bewuster opzoek. Hoe mooi als een van mijn vazen dat jou ook kan geven. Bij jou thuis, iedere keer als je er naar kijkt…

Moeilijker is niet mooier

Mijn werk laat ik bewust eenvoudig en ongeglazuurd. Niet alleen omdat glazuur vaak zo giftig is. Maar het is de puurheid van de vorm en het materiaal met z’n ruwe textuur, dat ik mooi vind. Dat ik er altijd naar wil blijven kijken. Basic en tijdloos, dat haal ik persoonlijk liever in huis dan iets dat ingewikkeld of druk is. Hoe mooi het ook is of hoe knap het ook gemaakt is.

De keuze om de klei niet te glazuren, maakt de keramiek wel een stuk kwetsbaarder. Dus als je mijn werk in huis haalt, is het credo: ‘to handle with great care’. Alleen de binnenkant van de voet maak ik waterbestendig met bijenwas. Zo kun je met een laagje water er toch enkele bloemen inzetten. Hoewel enkele droogbloemen wat mij betreft nog steeds een beter idee is. Voor de geur hoef je het niet te laten. Want door de bijenwas doe ik ook een scheutje olie met de geur van vers geplukte bloemen, katoen of vers gewassen linnen.

Schoonheid met een gouden randje

Gaat het toch een keer mis? Beschadigt de keramiek of erger, breekt het in stukken? Schiet dan niet in paniek. Bedenk dat ook daar de schoonheid van de vergankelijkheid inzit. Raap de scherven op en lijm ze met goudlijm weer aan elkaar. Je zult zien dat de vaas er alleen maar mooier op wordt. Zeker na een workshop en wat oefening.

Hoe het begon

Vers verdriet

Begin 2020 nam ik een radicaal besluit. Ik besloot alle deadlines in mijn werk als copywriter van me af te schudden en nam een sabbatical. Ik had een enerverend jaar achter de rug en merkte dat ik meer tijd nodig had.

Tijd waarin ik even geen druk van buitenaf zou voelen. Het was het besef dat ik er nog middenin zat. Dat de stress die ik dagelijks voelde, pijnlijk duidelijk maakte dat een jaar niet voldoende was. Het verdriet om het verlies van mijn moeder was nog steeds vers. Te vers om maar gewoon door te blijven gaan.

Uit het hoofd via m’n handen naar mijn hart

Het roer moest om. Ik had zo’n beetje alle boeken over rouw gelezen die er gelezen moesten worden en ik was eraan toe om ‘uit mijn hoofd’ te komen. Om via mijn handen meer met mijn hart te gaan werken. Bovendien voelde ik een enorme drang om nieuwe dingen te leren.

Boeken over Wabisabi en foto’s die ik tegenkwam inspireerden mij om een workshop Kintsugi te gaan volgen. Een Japanse traditie om gebroken aardewerk met goudlijm te repareren, zodat het een tweede leven krijgt dat dankzij de breuken en imperfecties nog mooier wordt. Prachtig vind ik. Het paste symbolisch ook perfect bij het proces waarin ik zat.

Als kind had ik op pottenbakken gezeten wat ik toen heel leuk vond. Daarom besloot ik ook een cursus keramiek te gaan volgen. Met mijn handen in de klei, dat leek me wel wat.

Intuïtief organisch

Alleen, al na de eerste les brak de coronacrisis uit en ook ik bleek corona te hebben. Gelukkig bleven de klachten mild en werd de cursus via een groepsapp al snel vervolgd. Voor veel mensen een straf. Voor mij een zegen zo bleek.

Nu kon ik thuis hele dagen en avonden door kleien. Het voelde direct goed. In mijn eigen tempo kon ik er heel intuïtief mee aan de slag. Niet keurig of perfect maar juist ruw en in organische vormen. Precies zoals ik het mooi vind.

Vasthouden om los te laten

Keramiek heeft me zo niet alleen door de coronacrisis heen geloodst. Het biedt me bovendien een compleet nieuwe vorm om mee te werken. Naast copywriting voor klanten om hen verder te helpen, maak ik met klei wat mij verder helpt. Alleen al door het proces dat heel meditatief en louterend voor me werkt.

Met mijn handen in de klei, het gaf me letterlijk houvast om langzaam maar zeker los te laten. Nog steeds. Niet zo zeer om mijn moeder los te laten. Maar het idee dat dat zou moeten. En het hele idee dat ik het verdriet niet meer zou mogen voelen.

Een ode

Dat ik haar mis, blijft. Altijd. Maar eenmaal in mijn kleibubbel voelde het al snel niet zo intens pijnlijk meer. Inmiddels koester ik het gemis. Het hoort nu eenmaal bij het leven. Daarom eer ik graag met mijn vazen de schoonheid van de vergankelijkheid en mijn moeder. Een zelfstandige vrouw, autonoom, moedig en sterk. Die mij liet zien hoe je tot aan de dood de schoonheid van het leven in eigen hand kunt houden.

In times of letting go, it’s healing to hold on to clay

Keramiek by Françoise Jeffrey is in het echt te zien in

@ 1000 Vases Paris 2020

September 9-13

Paris Design Week

Scenography by Hervé Sauvage from Hermès

At Galerie Joseph, 78 rue de Turenne 75003 Paris / Adjacent to Galerie Perrotin

@ Studio Pansa

Juli- Augustus – September 2020

KNSM-laan Amsterdam

FacebookLinkedInWhatsAppEmail
© 2020 - Bureau Goed Gevonden